Zomerkamp 2017 – Dag 2

De eerste nacht zit er op, het kamp ontwaakt.

De welpen zitten vol energie en de meeste zijn al weer vroeg wakker. Bij een aantal is het zelfs de vraag of ze überhaupt geslapen hebben deze eerste nacht. Na de standaard zaken die je doet tijdens het opstaan en het ontbijt was het tijd voor de eerste missie.

Binnen de muren van onze romeinse nederzetten zijn we veilig, maar de omgeving moet ook verkend worden. Een dergelijk tocht is niet zonder gevaren! Gelukkig was er een dappere romein genaamd Marcus die brieven heeft achtergelaten. Hierin heeft hij de meest veilige route naar een romeins marskamp beschreven. Als de welpen deze route zouden volgen en zich zouden houden aan zijn tips, dan zou de tocht een stuk veiliger zijn.

“Ik, Marcus, ging gij voor naar het marskamp op de Ermeloose hei. Een gevaarlijke, zware en lange tocht. Een tocht die alleen door de aller sterkste contubernium met succes is af te leggen.”

Dit was al de eerste tip.

“Deze route is enkel voor een klein contubernium, niet voor een geheel legioen. Het doel is in de omgeving niet op te vallen. Een compleet legioen zou te veel opvallen en al snel zullen de spionnen volgen. Een klein contubernium maakt veel meer kans ongezien het kamp te verlaten en het marskamp op de Ermeloose hei te bereiken.”

Dat het een zware en lange tocht zou zijn was niet overdreven. Ook bleek het niet voor iedereen even makkelijk om de aanwijzingen op te volgen.

Tja, zo duurt de tocht nog langer.

Het werd maar later en later en het marskamp was nog steeds niet in zicht.

Het werd ook steeds donkerder. Niet omdat de zon onder ging, maar wel door de wolken. Het eerste groepje had de schaapskooi aan het einde van de route bijna bereikt toen het begon te regenen. De welpen zetten het op een rennen en, terwijl de regen met bakken tegelijk uit de hemel valt. vluchten ze de schaapskooi in. Daar zitten ze lekker droog. Maar de andere twee groepen zijn nog onderweg. De tweede groep is nat maar nog lang niet zo doorweekt als de laatste groep. Gelukkig zitten ze lekker warm en droog in de schaapskooi.

Na een heerlijke mok warme chocolademelk met slagroom zijn de welpen de regen al lang weer vergeten. Een aantal welpen verkennen het terrein om de schaapskooi heen en komen daar de laatste aanwijzing tegen. Het blijkt dat de vreemde tekens en letters die de welpen onderweg verzameld hebben nu op hun plek vallen. In de juiste volgorde komt er een zin uit. Na het oplossen komen ze er achter dat er achter de schaapskooi iets verstopt is. Het is weer een kaartstuk. Dit kaartstuk staat symbool voor het land dat ze veroverd hebben.

Het is ondertussen al laat geworden. De schaapskooi gaat dicht en de welpen moeten nog een heel stuk terug naar hun eigen nederzetting lopen. Deze keer met een fotoroute, dat gaat toch een stuk gemakkelijker.

 

Bij aankomst staat het eten al weer klaar.

 

Heerlijk!

 

Al zijn we natuurlijk wel moe.

 

Nou, na zo’n hele dag lopen verzet je natuurlijk geen stap meer. 😉

      

Zouden ze nu wel allemaal in slaap gevallen zijn die nacht?

 

 

Zo, deze dag is wel heel uitgebreid beschreven. Hopelijk verwachten jullie dat niet van elke dag. 😉 Daar heeft de leiding het te druk voor.

Hieronder nog twee filmpjes van een post die de welpen vandaag zijn tegengekomen. Tenminste, als ze niet heel erg laat waren. In dat geval was de herberg al gesloten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.